Ειρήνη υμίν!

 πώς να περιγράψεις

και πώς να μιλήσει κάποιος,

για αυτά που δεν ...μεταφράζονται; 

 

σαράντα περίπου χρόνια πριν

και είναι σαν χτες...

 

περιμένω με λίγο κόσμο,

έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου 

να μας ανοίξει την καγκελόπορτα. 

άνοιξη, Άγιον Όρος

και η φύση στα καλύτερά της.

χρώματα, μυρωδιές, λουλούδια κι αρώματα,

δροσερό αεράκι, πουλάκια χαρούμενα.

λες, νομίζοντας, πως μάλλον κάπως έτσι είναι και ο Παράδεισος,

τόση ομορφιά και τόση γαλήνη... 

 

νομίζουμε πως ο Άγιος είναι μέσα στο κελλί,

ενδεχομένως προσευχόμενος,

οπότε και κανείς δεν τολμά να ξανακτυπήσει το σήμαντρο.

 

όμως, πολλές φορές,

όπως ήταν κι εκείνη η φορά,

δεν είναι μέσα, έχει φύγει,

να πάει πιο βαθειά στο δάσος,

να βρει την αναγκαία κι απαραίτητη ησυχία,

προκειμένου να προσευχηθεί,

να συνομιλήσει με τον Θεό.

 

ξαφνικά λοιπόν,

ενώ όλα είναι τόσο όμορφα...

πώς νιώθει κάποιος ένα αεράκι, και γυρνάς,

και ψάχνεις να δεις από ποιά κατεύθυνση έρχεται,

να, από ένα δρομάκι πιο πέρα, 

...η φύση μεταμορφώνεται!

"ανεβαίνει επίπεδα"!

σαν πριν να ήταν άχρωμα κι ένα πινέλο βάζει 

καινούργια, πρωτόγνωρα χρώματα..

ερχόταν ο Άγιος και μαζί του κι ακόμα και προπορευόμενη,

ερχόταν η μεταμόρφωση του τοπίου!

ο Άγιος αγίαζε και κουβαλούσε γύρο του αγιότητα,

σχεδόν χειροπιαστή. 

 

προσπάθησα πολλές φορές να σκεφτώ να περιγράψω το γεγονός,

νομίζω το πιό κοντινό θα ήταν,

αν σκεπτόμουν τα λόγια του Ιησού στην αγαπημένη Του ευχή,

ειρήνη υμίν, 

ειρήνη φέρνω και δίνω σε εσάς.

 

αλλά και πάλι, πώς να περιγράψει άνθρωπος 

την ειρήνη

που ξεπερνά κάθε φαντασία ανθρώπου.

ειρήνη,

που δεν είναι απλά ελευθερία παθών,

που δεν είναι μόνο απομάκρυνση κάθε κακίας και φόβου,

είναι τόσα πολλά και τόσα πολύ περισσότερα,

είναι η Ειρήνη στα χρώματα του Παραδείσου,

είναι το αίσθημα της αγκαλιάς γεμάτο συγχωρετική αγάπη από τον Πατέρα

είναι η ευωδία του χιτώνα της ταπεινότητας του Υιού

είναι ο ποταμός των δωρεών του Αγίου Πνεύματος. 

 

μια σταγόνα πίνουν οι Άγιοι από αυτόν τον ωκεανό της ειρήνης,

και τους σαλεύει και μεθάνε,

και δεν γυρεύουν τίποτα άλλο από αυτήν την ζωή,

αλλά πως θα γίνει να τελειώσει να βρεθούνε,

απερίσπαστα και συνεχώς κι αιώνια,  κοντά στην πηγή.

 

ειρήνη ημίν, αδέλφια,

μην κοιτάτε τα χάλια του κόσμου 

και πως οι αμαρτίες μας τον καταντήσανε,

τα άνωθεν να γυρεύουμε

και τότε μπορούμε να δούμε κι ετούτον τον κόσμο,

όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι,

η Δημιουργία σαν κόσμημα,

και σε αναμονή καινού κόσμου.